تبلیغات
علوم غریبه،حروف ابجد،حروف ابجد کبیر،فال حروف ابجد،جدول حروف ابجد،استخاره با حروف ابجد - سنگها در دیوان شعرای فارسی،سنگ درمانی
قالب وبلاگ قالب وبلاگ

علوم غریبه،حروف ابجد،حروف ابجد کبیر،فال حروف ابجد،جدول حروف ابجد،استخاره با حروف ابجد
 

به وبلاگ من خوش آمدید
 
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 4 اردیبهشت 1390 توسط آذرمنش 09352191655 http://inforosh.com
سنگها در دیوان شعرای فارسی

"هوالغنی"

در دیوان شعرای فارسی زبان هزاران بیت در مورد سنگ ها وجود دارد اگر علاقه مند هستید نرم افزار درج را تهیه کنید.و صاحب یک مجموعه کامل شعر و نثر پارسی شوید

گزیده ای از اشعاری که در مورد سنگ هاست تقدیم حضورتان می گردد.

سالها باید که تا یک سنگ اصلی ز آفتاب

                                     لعل گردد در بد خشان یا عقیق اندر یمن

                                                                                                                "نصر الله منشی کلیله ودمنه"

خون شهیدان در این دو ساله به ایران

                              کرد ز خارا عیان عقیق یمن را

                                                                                                                "نصر الله منشی کلیله ودمنه"

چون زمرد بدل سنگ درون

                        مغزها در شکم بادام است

                                                                                                        "ادیب الممالک فراهانی"

تا خاتم فیروزه مرا یار فرستاد"

                             فیروزیم از خاتمه کار فرستاد

زین پس مه و خورشید به زنهار من آیند

                             کان شاه مرا خاتم زنهار فرستاد

فیروزه کزان روشنی دیده پدید است

                           یارم زپی کوری اغیار فرستاد

             

زمین را کیسه پر از یاقوت و مرجان

                           هوا را آتشین پر مشک و کافور

                                                                                                        "ادیب الممالک فراهانی"

این حکایت هم از اقبال لاهوری است حتما می دانید الماس از کربن خالص تشکیل شده از زغال چوب در اعماق زمین و طی سالها فشار و گرما و سر ما و شرایط سخت

                      حکایت الماس و زغال...................

از حقیقت باز بگشایم دری *****با تو می گویم حدیث دیگری

گفت با الماس در معدن زغال*****ای امین جلوه های لا زوال

همدمیم وهست وبود ما یکی است*****در اصل وجود ما یکی است

من بکان میرم سر ناکسی *****تو سر تاج شهن شاهی رسی

قدر من از بر گلی کمتر زخاک*****از جمال تو دل آیینه چاک

روشن از تاریکی من مجمر است*****پس کمال جوهرم خاکستر است

پشت پا هر کس مرابر سر زند*****بر متاع هستیم اخگر زند

برسرو سامان من باید گریست*****برگ وساز هستی ام دانی که چیست

موبرای،دودی به هم پیوسته ای*****مایه دار یک شرار جسته ای

مثل انجم روی تو هم خوی تو*****جلوه ها خیزد زهر پهلوی تو

گاه نور دیده قیصر شوی *****گاه زیب دسته خنجر شوی

گفت الماس ای رفیق نکته بین*****تیره خاک از پختگی گردد نگین

تا به پیرامون خود در جنگ شد*****پخته از پیکار مثل سنگ شد

پیکرم از پختگی ذالنور شد*****سینه ام از جلوه ها معمورشد

خوار گشتگی از وجود خام خویش*****سوختی از نرمی اندام خویش

فارغ از خوف وغم و وسواس باش*****پخته مثل سنگ شو الماس باش

می شود از وی دو عالم مستند*****هر که باشد سخت کوش و سخت گیر

مشت خاکی اصل سنگ اسود است*****کوسر از جیب حرم بیرون زد است

رتبه اش از طور بالاتر شد ست*****بوسه گاه اسود و احمر شد است

در صلابت آبروی زندگی است*****ناتوانی ناکسی ناپختگی است

 

عشق صیقل می زند فرهنگ را*****جوهر آیینه بخشد سنگ را

اهل دل را سینه سینا دهد*****با هنر مندان ید بیضاء دهد

                                                                                                                   "اقبال لاهوری"

گر نسیم جود او بر کوه و صحرابگذرد*****سنگ آن یا قوت گردد خاک آن عنبر شود

آنکه چون بیند که جانم را به قوت آمد نیاز****قوت جان من زد و یاقوت جان پرور دهد

                                                                                                                        "امیر معزی"                            

نموده عکس نگینت به چشم دشمن ملک****چنانچه عکس زمرد نموده افعی را

                                                                     

از لعل حجاب سازد الماس ******رخساره همچو کهربا را

                                                                    

دانی از بهر تو با چشم بد گردون چه رفت**آنچه آن با چشم افعی از زمرد می رود

                                      

                                            

زمرد و گیر سبز هر دو همرنگند *****ولیک زین به نگین دان کشند از آن به جوان

                                                                                      

به خدائی که کوه و دریا را*****خازن دُر و لعل رخشان کرد

                          

                                                       

لمعۀ رخسار جاه و عکس اشک دشمنت*****کهربا چون عقیق از خاصیت گلگون کنند

                                                                                                                             "انوری"

لعل همان سنگ بود لیک سرخ*****هست بسا سنگ چو او نیک سرخ

پس ز جهان هر چه ز زشت و نکو***قیمت آن اجرت تحصیل اوست

                                                                                                                       "ایرج میرزا"             

             

جگر خوردن مگر بر اعتبار دل بیفزاید****که قیمت نیست غیر از خون، بها یاقوت کانهارا

                                                                    

پشت تمکین به اعتبار قوی است*****کوه را لعل مهرۀ کمراست

زمین طینت ما نیست کینه خیز نفاق*****بآ آتش یاقوت کرده اند خمیر

شمعی که بفانوس خیال تو فروزند*****چون آتش یا قوت نمیرد ز خموشی

 بر خود از ساز شکفتن کی گمان دارد عقیق***در خور نامت تبسم در دهان دارد عقیق

جای آن دارد که باشد دندان طمع***نسبت دوری به لعل دلبران دارد عقیق

بس که بی آب است این صحرای شهرت اعتبار***روز و شب نقش و نگین زیر باران دارد عقیق

سادگی دارالامان بی تمیزان بوده است***حلقه های دام را خاتم گمان دارد عقیق                                    

عیب ما رنگین خیالان معنی باریک ماست***عرض نقصان تادهد از رگ زبان دارد عقیق

هر کسی تا خاک گردیدن به رنگی بسمل است***خون رنگی در فسردنها روان دارد عقیق

حرص هر جا غالب افتد بر جگر دندان فشار***در هجوم تشنگی ها امتحان دارد عقیق

هر که می بینی به قدر شهرت از خود رفته است***سود نامی هم به تحصیل دارد عقیق

بی جگر خوردن میسر نیست پاس اعتبار***آبرو در موج خون دل نهان دارد عقیق

اعتبارات جهان پر بی نسق افتاده است***جان کنی ها بهر نام دیگران دارد عقیق

خون دل را دربساط دیده رنگی دیگر است***آبرو در خاتم افزون تر زکان دارد عقیق

لعل ها از بهر مشتا قان تبسم پرور است***آب باریکی به ذوق تشنگان دارد عقیق

نیست "بیدل "کاوش ایام بر دل خستگان***در شکست خود همان خط امان دارد عقیق

                                                                                                                                                                        "بیدل دهلوی"

                                   

خون خورده و رخسار کرده رنگین*****این لعل کاندر حصار کانست

نمود آنقدر خون اندر دل کو ه*****که تا یا قوت شد سنگی به معدن

                                                                                                                                                                         "بیدل دهلوی"

بکان اندر تو بخشی کان لعل را فام*****تجلی از تو گیرد باده در جام

                                                                                                                                                                  "پروین اعتصامی"

                                                                                          

اشعار بسیار زیبائی در دیوان پروین اعتصامی در مورد سنگ ها هست از جمله حکایت گوهر وسنگ و شعر زیبای در یای نور که عین هر دو شعر دراین جا آورده شده.

گوهر و سنگ

شنیدستم که اندر معدنی تنگ

                  سخن گفتند با هم، گوهر و سنگ

چنین پرسید سنگ از لعل رخشان

                  که از تاب که شد، چهرت فروزان

بدین پاکیزه‌روئی، از کجائی

                  که دادت آب و رنگ و روشنائی

درین تاریک جا، جز تیرگی نیست

                  بتاریکی درون، این روشنی چیست

بهر تاب تو، بس رخشندگیهاست

                  در این یک قطره، آب زندگیهاست

بمعدن، من بسی امید راندم

                  تو گر صد سال، من صد قرن ماندم

مرا آن پستی دیرینه بر جاست

                  فروغ پاکی، از چهر تو پیداست

بدین روشن دلی، خورشید تابان

                  چرا با من تباهی کرد زینسان

مرا از تابش هر روزه، بگداخت

                  ترا آخر، متاع گوهری ساخت

اگر عدل است، کار چرخ گردان

                  چرا من سنگم و تو لعل رخشان

نه ما را دایه‌ی ایام پرورد

                  چرا با من چنین، با تو چنان کرد

مرا نقصان، تو را افزونی آموخت

                  ترا افروخت رخسار و مرا سوخت

ترا، در هر کناری خواستاریست

                  مرا، سرکوبی از هر رهگذریست

ترا، هم رنگ و هم ار زندگی هست

                  مرا زین هر دو چیزی نیست در دست

ترا بر افسر شاهان نشانند

                  مرا هرگز نپرسند و ندانند

بود هر گوهری را با تو پیوند

                  گه انگشتر شوی، گاهی گلوبند

من، اینسان واژگون طالع، تو فیروز

                  تو زینسان دلفروز و من بدین روز

 

بنرمی گفت او را گوهر ناب

                  جوابی خوبتر از در خوشاب

کزان معنی مرا گرم است بازار

                  که دیدم گرمی خورشید، بسیار

از آنرو، چهره‌ام را سرخ شد رنگ

                  که بس خونابه خوردم در دل سنگ

از آن ره، بخت با من کرد یاری

                  که در سختی نمودم استواری

به اختر، زنگی شب راز میگفت

                  سپهر، آن راز با من باز میگفت

ثریا کرد با من تیغ‌بازی

                  عطارد تا سحر، افسانه‌سازی

زحل، با آنهمه خونخواری و خشم

                  مرا میدید و خون میریخت از چشم

فلک، بر نیت من خنده میکرد

                  مرا زین آرزو شرمنده می‌کرد

سهیلم رنجها میداد پنهان

                  بفکرم رشکها میبرد کیهان

نشستی ژاله‌ای، هر گه بکهسار

                  بدوش من گرانتر میشدی بار

چنانم میفشردی خاره و سنگ

                  که خونم موج میزد در دل تنگ

نه پیدا بود روز اینجا، نه روزن

                  نه راه و رخنه‌ای بر کوه و برزن

بدان درماندگی بودم گرفتار

                  که باشد نقطه اندر حصن پرگار

گهی گیتی، ز برفم جامه پوشید

                  گهی سیلم، بگوش اندر خروشید

زبونیها ز خاک و آب دیدم

                  ز مهر و ماه، منت‌ها کشیدم

جدی هر شب، بفکر بازئی چند

                  بمن میکرد چشم اندازئی چند

ثوابت، قصه‌ها کردند تفسیر

                  کواکب برجها دادند تغییر

دگرگون گشت بس روز و مه و سال

                  مرا جاوید یکسان بود احوال

اگر چه کار بر من بود دشوار

                  بخود دشوار می‌نشمردمی کار

نه دیدم ذره‌ای از روشنائی

                  نه با یک ذره، کردم آشنائی

نه چشمم بود جز با تیرگی رام

                  نه فرق صبح میدانستم از شام

بسی پاکان شدند آلوده دامن

                  بسی برزیگران را سوخت خرمن

بسی برگشت، راه و رسم گردون

                  که پا نگذاشتیم ز اندازه بیرون

چو دیدندم چنان در خط تسلیم

                  مرا بس نکته‌ها کردند تعلیم

بگفتندم ز هر رمزی بیانی

                  نمودندم ز هر نامی نشانی

ببخشیدند چون تابی تمامم

                  بدخشی لعل بنهادند نامم

مرا در دل، نهفته پرتوی بود

                  فروزان مهر، آن پرتو بیفزود

کمی در اصل من میبود پاکی

                  شد آن پاکی، در آخر تابناکی





طبقه بندی: علوم غریبه، 
برچسب ها: سنگها در دیوان شعرای فارسی، سنگ درمانی،  
.: Weblog Themes By Pichak :.


تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
قالب وبلاگقالب وبلاگ